Recensie: Bob Dylan, compleet. Het verhaal van de 492 songs – Philippe Margotin en Jean-Michel Guesdon

Op de dag dat bekend werd dat Bob Dylan de Nobelprijs voor de Literatuur had gewonnen werd dit omvangrijke boekwerk bij me afgeleverd. Wat een timing! Kon ik gelijk even checken of het eigenlijk wel terecht is dat Dylan deze eer heeft gekregen. En me voor het eerst in mijn leven verdiepen in het werk van een Nobelprijswinnaar.

Recensie Bob Dylan compleet - MirandaLeest boekenblog

Want in Bob Dylan, compleet. Het verhaal van de 492 songs word je in chronologische volgorde meegenomen in het werk van een songwriter en muzikant die niet alleen in de muziek – maar ook in de wereldgeschiedenis een bijzondere plaats inneemt. Het boek, samengesteld door Philippe Margotin en Jean-Michel Guesdon, telt bijna 700 pagina’s en is dan ook niet echt een boek dat je even van A tot Z uitleest, maar vooral een schitterend naslagwerk waar je uren in blijft bladeren.

Na een korte introductie over hoe Robert Allen Zimmerman Bob Dylan werd, volgt per album een hoofdstuk. En werkelijk alles wat je maar wilde weten (plus heel veel waarvan je niet eens wist dat je het wilde weten) staat erin. De achtergrond en betekenis van nummers, de muzikanten, de studio, de instrumenten en allerhande bijzondere weetjes. Soms zijn die weetjes echt voor de ultieme muziekfreaks, want wie was het opgevallen dat op 2:26 van het nummer New Pony een van de zangeressen een verkeerde lettergreep inzet (spoiler alert, ze herpakt zich)? Of dat Bob op 2:03 van Highway 51 een paar valse nootjes speelt?

Genoeg te lezen dus, maar als je meer visueel bent ingesteld is het ook genieten. Het boek bevat namelijk ook talloze foto’s. Natuurlijk van Bob Dylan, maar ook van muzikanten waar hij mee samenwerkte of door geïnspireerd raakte of werk van opnam. En daarmee wordt het boek niet alleen een geschiedenis van Dylan, maar ook een reis door de muziekgeschiedenis. En dat maakt het boek ook zeer de moeite waard voor iedereen die misschien niet persé een groot Dylan-fan is.

Hoe compleet dit boek ook is, toch vind ik het opvallend dat er twee zaken ontbreken. De volledige songteksten vind je in het boek namelijk niet terug, alleen de verhalen achter de songs en soms een aantal regels van een nummer. Ook afbeeldingen van de albumhoezen ontbreken. Maar goed, de ware fan kan die natuurlijk dromen en anders hadden we waarschijnlijk een boek van ruim 1.000 pagina’s gehad.

Bob Dylan, compleet maakt absoluut duidelijk dat de muziek en de wereld er zonder Dylan heel anders uit had gezien. Dit boek is dan ook echt een mooi pronkstuk voor iedere muziekliefhebber. Genoeg voor uren leesplezier.

Deze recensie verscheen eerder op Lees Magazine van Bol.com

Dit prachtige naslagwerk cadeau doen (aan jezelf kan natuurlijk ook)? Via onderstaande links bestel je het direct bij Bol.com (MirandaLeest ontvangt dan een kleine commissie). Ook een aanrader Kronieken van Bob Dylan, deel 1 van zijn autobiografie (waar blijven die andere delen trouwens?). Op zoek nog naar nog meer cadeautips voor muziekliefhebbers? Kijk hier.

Gelezen in november 2016

Afgelopen maand had ik een klein blogdipje. Even wat minder zin om uitgebreid te bloggen. Dat kan gebeuren en komt gelukkig altijd vanzelf weer goed. Lezen ging wel heel lekker, vooral begin van de maand las ik als ik een speer. Wat ik deze maand las deel ik vandaag met je.

Gelezen in november 2016 - MirandaLeest boekenblog

Buch – Nicole Buch
In afwachting van de biografie van broer Boudewijn zag ik deze liggen in de bibliotheek. En ik werd aangenaam verrast. Want ik was nou nooit echt zo’n liefhebber van Menno Buch, maar na het lezen van deze biografie (deels geschreven door zijn weduwe) leerde ik toch wel een hele andere kant van deze man kennen. Hij was vooral iemand met hele goede (en soms minder goede) commerciële initiatieven. Verrassend boeiend.

Judas – Astrid Holleeder
Het boek waar iedereen het begin deze maand over had. Ook ik kon niet achterblijven en las het e-boek. Fascinerend, en bijna te bizar om waar te zijn.

Joseph, de zwarte Mozart – Jan Jacobs Mulder
Gelezen voor een blogtour. Mooi en fascinerend verhaal, maar niet helemaal mijn smaak qua schrijfstijl.
Lees mijn volledige recensie van Jopeph, de zwarte Mozart van Jan Jacobs Mulder

Bob Dylan compleet: het verhaal van 492 songs – Philippe Margotin en Jean-Michel Guesdon
Een prachtig naslagwerk dat ik ter recensie ontving voor Lees Magazine van Bol, precies op de dag bekend werd dat Dylan de Nobelprijs voor de literatuur zou ontvangen. Mijn volledige recensie verschijnt volgende week. Maar dit is echt een schitterend werk dat niet mag ontbreken in de kast van elke Dylan-fan of muziekfanaat.

Gelezen in november 2016 - MirandaLeest boekenblog

Lieve – Ronald Giphart
Na het lezen van Harem verheugde ik me erg op deze nieuwe titel van Ronald Giphart. Ik vond het een ouderwetse Giphart. Las als een speer, maar ik vond ook dat Giphart zich er af en toe een beetje makkelijk vanaf maakte. Zeker een fijn boek, maar van Harem was ik meer onder de indruk.

Dit is vernederend – Jon Ronson
Zeer interessant boek over wat één foute tweet met je leven kan doen en hoe sociale media soms als digitale schandpaal dienen. Voor iedereen die veel tijd op sociale media doorbrengt een goede eye-opener om toch wat meer na te denken bij wat je allemaal deelt met de wereld en hoe je reageert op een ‘foute’ tweet. Het kan namelijk verstrekkende gevolgen hebben.

Johnny Paycheck – Christophe Vekeman
Pfff, wat een boek. De ondertitel is niet voor niets ‘een boek zoals je nog nooit las over een man waar je nog nooit van hebt gehoord (of zoiets)’. Bij vlagen heel goed en geestig, maar vaker nog vond ik er geen touw aan vast te knopen. Uitgebreide recensie volgt binnenkort op Lees Magazine van Bol.com (en later ook op MirandaLeest).

Gelezen in november 2016 - MirandaLeest boekenblog

Lou Reed – Howard Sounes
En wat een verwennerij, want het regende pakjes van Bol.com Lees Magazine, deze mocht ik ook weer voor ze recenseren. De uitgebreide recensie volgt dus nog. Maar kort samengevat: Lou Reed was een klootzak (en dat zijn niet mijn woorden, maar die van zo’n beetje iedereen, vriend en vijand, die in dit boek aan het woord komt).

Boud – Eva Rovers
Nadat Boudewijn Büch overleed werd duidelijk dat hij al jaren zijn leven mooier loog. Langzaam maar zeker raakt hij hier steeds meer in verstrikt en als iemand zijn leugens begon te doorzien kon hij radicaal vriendschappen verbreken. Een triest en tegelijkertijd fascinerend leven. Een wereldreiziger met bibliobesitas wordt hij in dit boek ook genoemd, dus ook veel aandacht voor zijn almaar uitdijende boekenverzameling en zijn tv-programma’s. Bijzonder portret van een man die van zichzelf eigenlijk een romanpersonage maakte.

Jij nog wat te klagen? – Plien en Bianca
Ik was een paar dagen grieperig. Dus had zin in iets luchtigs en makkelijks. Deze bundeling van columns van Plien en Bianca was hier uitstekend geschikt voor. Ondanks dat ik de meeste al kende (de colums verschen al eerder in Flair), toch weer erg geestig.

We were on a break – Lindsey Kelk
Deze was een beetje voorbarig. Want ik had deze blogpost al voorbereid (en het beeld ook), in de veronderstelling dat ik deze nog wel zou uitlezen in november. Is niet gelukt, dus in december een herkansing.

Zin gekregen om één van bovenstaande boeken te lezen? Via onderstaande links bestel je ze direct op Bol.com

Cadeautips: Boeken voor muziekliefhebbers

De feestdagen komen er aan. Ben je op zoek naar een cadeau voor een muziekliefhebber die ook graag leest? Met onderstaande boeken maak je ze zeker blij.

Cadeautips muziekboeken op MirandaLeest boekenblog

Voor de fans van oude rockers
Hay van Sander Donkers over onze eigen Nederlandse rockgod Barry Hay. Hay neemt geen blad voor de mond in deze lekker geschreven en bij vlagen zeer geestige autobiografie.

En ook Born to Run van Bruce Springsteen is een must. Springsteen is een geboren verhalenverteller en doet dat in boekvorm net zo bevlogen als op het podium.

Voor muzieknerds die van feitjes houden
Oké, je moet er wel even voor in de buidel tasten, maar dan heb je ook wat. In Bob Dylan Compleet staat werkelijk alles wat je maar wilde weten over de nummers van Nobelprijswinnaar Dylan. Maar ook leer je veel over de muziekgeschiedenis en artiesten waar Dylan zich door liet inspireren. Een naslagwerk dat niet mag ontbreken in de boekenkast van een echte muziekliefhebber.

Voor soulliefhebbers
James Brown van James McBride is zeker geen standaardbiografie over de Godfather of Soul. Want de carrière is zeker een aandachtspunt, maar meer nog gaat het over de moeilijkheden die Brown als een zwarte man in Amerika ondervond, niet alleen als artiest, maar zijn hele leven. Heftig, maar interessant leesvoer.

Voor de country en Americana liefhebbers
Cash van Robert Hilburn is één van de betere biografieën. Een uitgebalanceerd portret van the man in black waarbij ook de mindere kanten van Cash aan bod komen. Maar met zoveel respect geschreven dat het echt de moeite van het lezen waard is.

Dry Goods and Groceries, samengesteld door J.W. Roy, is niet alleen een prachtige verzameling artikelen over Americana en rootsmuziek met bijdragen van o.a. Nico Dijkshoorn, Tim Knol, Frédérique Spigt en Freek de Jonge, maar bevat ook nog een cd met schitterende liedjes van J.W. Roy. Dubbel feest dus.

Voor de visueel ingestelde muziekfan
Murder ballads zijn een apart en intrigerend fenomeen en komen in zo’n beetje elk muziekgenre wel voor. In In the Pines heeft Erik Kriek vijf murder ballads tot leven gebracht met zijn schitterende tekeningen. Duister, rauw en alleen voor de tekeningen al de moeite waard. Met bonuscd waar de nummers ook op worden uitgevoerd.

Voor het betere leeswerk
Wil je je muziekgekke man, broer of vader ook wel eens een serieuze roman laten lezen? Shotgun Lovesongs van Nickolas Butler is een meeslepende roman over liefde, vriendschap en muziek, en leest als een tragische countrysong.

De nacht is jong van Joseph O’Connor is fijne roman over twee vrienden die samen een bandje beginnen. Maar het einde van de band lijkt ook het einde voor hun vriendschap te zijn.

Ik had nog wel 100 boeken kunnen noemen. Want er zijn genoeg mooie muziekboeken. Heb jij zelf nog tips? Laat het vooral achter in de reacties.

Je kunt bovenstaande boeken uiteraard vinden in de betere boekhandel. Maar via onderstaande links bestel je ze rechtstreeks op Bol.com. Fijne feestdagen!

Hebben! Roald Dahl chocolade

Boeken en chocolade zijn wat mij betreft een uitstekende combinatie. Ik werd dan ook reuze enthousiast toen ik net dit overheerlijke pakket met Roald Dahl chocoladerepen voorbij zag komen. De repen zijn geïnspireerd op de boeken van Dahl en ik vind ze alleen vanwege de wikkels en de namen zoals Mr Twit’s Beardy Breakfast en Frobscottle and Snozzcomber al enorm de moeite waard (dat ik dol ben op chocolade speelt ook zeker mee). Jammer genoeg (of maar beter eigenlijk) is het pakket momenteel uitverkocht.

Roald Dahl chocolade

 

Mocht je al op zoek zijn naar cadeaus voor Sinterklaas, Kerst of iets anders, dan is het sowieso wel even leuk om te kijken op de shop van Roald Dahl HQ. Want naast chocolade zijn er ook een hoop andere fijne Roald Dahl goodies te vinden, van kleding tot speelgoed en natuurlijk boeken. Ben je er snel bij, dan kun je tot en met 28 november ook nog profiteren van 15% korting vanwege Black Friday en Cyber Monday. Gebruik dan de kortingscode GOBBLEFUNK bij het afrekenen. Meer informatie vind je op de de shop van Roald Dahl HQ.

Roald Dahl woordenboek
En ben je Roald Dahl fan of op zoek naar een cadeau voor iemand die gek is op Roald Dahl dan is ook het Roald Dahl woordenboek echt een feestje. Mijn recensie over het Roald Dahl woordenboek lees je hier.

Recensie: Joseph, de zwarte Mozart – Jan Jacobs Mulder

Vandaag doe ik mee aan de blogtour die Xander Uitgevers organiseert rond het boek Joseph, de zwarte Mozart van Jan  Jacobs Mulder.

Over Joseph, de zwarte Mozart van Jan Jacobs Mulder

Recensie: Joseph, de zwarte Mozart - Jan Jacobs MulderParijs, 1799. In de turbulente tijd van de Franse Revolutie is Joseph Boulogne ernstig gewond teruggekeerd uit Saint Domingue, waar hij vocht tegen de kolonisten voor de afschaffing van de slavernij. Al stervende kijkt hij terug en vraagt zich af: heb ik genoeg gedaan?

Joseph, zoon van een blanke plantage-eigenaar en een vrijgekochte slavin, groeide op in Parijs en ontwikkelde zich tot een uitstekend violist, geroemd componist, gevierd schermer en hij was bovendien geliefd bij de vrouwen. Ondanks zijn succes hield hij het gevoel nooit echt bij de blanke elite te hebben gehoord. Met tweehonderdvijftig vrijwilligers besluit hij naar Saint Domingue te trekken om op te komen voor de rechten van de slaven. Het zal een strijd voor zijn eigen leven worden.

Mijn mening over Joseph, de zwarte Mozart van Jan Jacobs Mulder
Een intrigerend verhaal, want, zoals je je wellicht kunt voorstellen is een zwarte man in het Frankrijk van eind achttiende eeuw, zeker in de hogere kringen waarin Joseph verkeerde, nogal een opvallende verschijning. En hoewel hij furore maakt als schermer, violist en componist wordt het Joseph steeds duidelijker dat hij door velen toch niet voor vol wordt aangezien vanwege zijn huidskleur. Als hij dan ook nog de waarheid ontdekt over wat zijn  moeder op een slavenschip heeft meegemaakt begint bij Joseph steeds meer de noodzaak te onstaan om zich, in plaats van met sport en muziek, bezig te houden met het opkomen voor de rechten van slaven. Hij keert zelfs terug naar zijn geboorteland om zelf te vechten voor de vrijheid en de rechten van de slaven. Dit hele proces bouwt Jan Jacobs Mulder mooi op en je snapt de beweegredenen van Joseph wel om zijn mooie leventje in Frankrijk op te geven.

Ondanks dit fascinerende verhaal kon Joseph, de zwarte Mozart me toch niet helemaal bekoren. Dat heeft dan vooral te maken met de wat stijve en formele schrijfstijl. Dat past natuurlijk prima bij de tijd waarin het verhaal zich afspeelt, maar ligt mij persoonlijk minder. Omdat Joseph ‘de zwarte Mozart’ wordt genoemd had ik ook verwacht dat muziek een centraal aspect zou zijn in het boek, maar dat is nauwelijks het geval.

Uiteindelijk kwam ik nooit echt helemaal lekker in het verhaal, ondanks dat het me bij vlagen zeker boeide. En dat is jammer, want een geschiedenis als deze, Joseph heeft echt bestaan, is de moeite waard om bij een groter publiek bekend te zijn.

Fan van klassieke muziek? Of gewoon benieuwd naar hoe de muziek van Joseph klinkt? Er is een Spotify-playlist met muziek van Joseph Boulogne.

Via onderstaande link kun je het boek direct bestellen op Bol.com (en ontvangt MirandaLeest een kleine commissie)

Recensie: Bewaring – Graham Norton

Graham Norton ken je waarschijnlijk als de immer vrolijke en scherp uit de hoek komende talkshow-host van de BBC. Alle grote sterren zaten wel eens bij hem op de bank. Hoogtepunt van zijn show is altijd de Red Chair, waar het publiek een anekdote mag vertellen en ongenadig een hendel wordt overgehaald door Graham of een van zijn gasten als het verhaal niet boeiend genoeg is. Hilarisch. Ik ben vooral fan van Graham vanwege zijn Eurovisie songfestivalcommentaar (dat, en het Twittercommentaar is eigenlijk de enige reden dat ik er nog naar kijk). Geestig en een beetje vals. Zeker naarmate de avond vordert en Graham een paar wijntjes opheeft. Na een aantal autobiografische boeken werd het nu tijd voor Norton om zich ook te wagen aan fictie. Ik mocht zijn debuut Bewaring vast voor verschijning lezen van uitgeverij House of Books. Vandaag, de dag van verschijning, vertel ik jullie wat ik van het boek vond.

Recensie Bewaring - Graham Norton MirandaLeest boekenblog

Over Bewaring van Graham Norton

Duneen is een rustig dorpje, ver genoeg verwijderd van de grote steden om z’n eigen charme te hebben behouden. Onder de inwoners bevindt zich de zwaarmoedige politieagent PJ, die een eenzaam, monotoon leven leidt en van maaltijd naar maaltijd leeft. Tot nu. Wanneer er een duistere ontdekking wordt gedaan op een bouwplaats bij de oude school, worden er lang verzwegen geheimen geopenbaard en komen oude twisten boven water, en blijkt het rustige, ooit onschuldige en in zichzelf gekeerde dorpje een duistere en inhalige kant te hebben.

Mijn mening over Bewaring van Graham Norton
Laat ik eerlijk zijn, ik heb me bij dit boek echt laten verleiden door het feit dat het door Graham Norton geschreven is. Had ik alleen de flaptekst gelezen en was de auteur onbekend dan had ik het boek waarschijnlijk niet opgepakt.

Traag op gang
Toen ik begon met lezen was ik een beetje bang dat het een teleurstelling zou worden. Want het boek kwam wat traag op gang en de personages vond ik allemaal nogal erg naïef. Eenzijdig ook, vrijwel allemaal zijn ze een beetje zonderling, loners die eigenlijk nog nooit echt een relatie hebben gehad (terwijl ze toch van middelbare leeftijd zijn). Niet dat daar iets mis mee is, maar dat het zo was voor het merendeel van de karakters vond ik toch opvallend. En de setting van zo’n klein afgelegen gehucht vond ik ook wat cliché, een beetje zoals mensen uit de grote stad denken over mensen in een klein gehucht (maar dat kan ook zijn omdat ik zelf uit de stad kom). Niet direct een veelbelovende start dus.

Vlotte pen
Maar gelukkig zorgde de vlotte pen van Norton er na een tijdje toch voor dat ik lekker in het verhaal kwam. En uiteindelijk past dat wat lagere tempo ook wel bij het verhaal, want het gaat niet om een zaak met spectaculaire details of de meest ingenieuze onderzoekstechnieken. Dus niet op iedere pagina een plotwending of nieuwe verdachte, maar de details over wat er gebeurd is worden langzaam maar zeker onthuld.

En juist daarom, en de fijne schrijfstijl van Norton, blijf je toch geboeid doorlezen. Ik had het boek dan ook in een middag en avond uit omdat ik tijdens het lezen steeds nieuwsgieriger werd naar hoe het allemaal precies zat. En ook de personages, die ik in eerste instantie een beetje eendimensioneel vond, begon ik steeds sympathieker en menselijker te vinden. Met dit boek bewijst Graham Norton overigens ook dat hij die (soms een beetje) valse humor (waar ik enorm van hou trouwens) helemaal niet nodig heeft, want hoewel zijn schrijfstijl niet loodzwaar is, is het zeker geen humoristisch boek.

Murder mystery
Bewaring van Graham Norton was dus voor mij een boek waar ik even in moest komen, maar wat ik uiteindelijk met zeer veel plezier gelezen heb. Slow reading en een aanrader voor iedereen die van typisch Engelse murder mysteries houdt.

Benieuwd geworden? Je bestelt dit boek via onderstaande links eenvoudig op Bol.com (MirandaLeest ontvangt dan een kleine commissie)

Recensie: Lemmy- Mick Wall

Sex, drugs and rock and roll mag dan een cliché zijn, in het geval van Lemmy van Mick Wall vat het precies de inhoud samen. Want Lemmy leidde het ultieme rockersleven van vrijheid, blijheid en hij hield tot zijn laatste snik van de drank en drugs.

Recensie: Lemmy - Mick Wall

Eerlijk is eerlijk. Ik wist vrijwel niets van Lemmy. Goed, ik ken de grote hit van Mötorhead, Ace of Spades, maar dat was het wel. Toch kun je als je een beetje muziekliefhebber bent niet om Lemmy Kilmister heen, letterlijk en figuurlijk, want hij was niet alleen een grote kerel met een opvallend uiterlijk, maar zijn reputatie was ook behoorlijk legendarisch. Een man barstensvol sterke verhalen, die ook niet te beroerd was om die in geuren en kleuren te vertellen. Precies wat hij ook doet in dit boek van Mick Wall, zoals de schrijver zegt in het begin van het boek:

Er staat hier en daar nonsens in. Maar dat is zo met alle waargebeurde verhalen.

Lemmy op zijn praatstoel
Geweldige verhalen zijn het. Een beetje warrig geschreven wel, dat komt ook mede door de opmaak van het boek, een paar witregels om even wat lucht te geven tussen de verschillende anekdotes zou het net even wat prettiger leesbaar hebben gemaakt. Nu is het af en toe wel een enorme woordenbrij. Maar, het past ook wel weer bij de setting van het boek, als Lemmy eenmaal op zijn praatstoel zit dan komt er een lawine van sterke verhalen op je af. Precies zoals in het boek.

Die verhalen zijn gelukkig echt wel de moeite waard. Lemmy weet van de meest gênante en vervelende situaties (denk aan allerhande seksuele escapades, vechtpartijen en backstage roddels) schitterende anekdotes te maken. Hij spaart zichzelf en anderen totaal niet, maar vertelt met veel plezier en de nodige smeuïge details over zijn ruige rockersleven.

Over de doden niets dan goeds
Auteur Mick Wall laat af en toe ook wat oud-bandleden, vrienden en bekenden aan het woord. Daaruit wordt vooral duidelijk dat Lemmy, ondanks alle rottigheid die hij uithaalde, vooral enorm geliefd was. Dat zal vast ook te maken hebben met de timing van dit boek, de verhalen werden opgetekend zo net na het overlijden van Lemmy. Voor veel mensen geldt toch ‘over de doden niets dan goeds’. Maar het respect voor Lemmy is duidelijk merkbaar.

De afsluitende hoofdstukken, waarin de aftakeling van Lemmy duidelijk begonnen is, zijn ontroerend. Met zijn gezondheid gaat het hard achteruit, maar hij is nog lang niet klaar om afscheid te nemen van het leven. En ondanks zijn levensstijl komt zijn dood in december 2015 toch nog onverwachts.

Vermakelijk en liefdevol portret
Volgens het omslag is dit de ‘definitieve biografie’, en in de zin van bevat de laatste gesprekken voor zijn overlijden is dat zeker het geval. Toch wat mij betreft net iets te weinig objectief om echt een steengoede biografie te zijn. Maar, wel enorm vermakelijk en een liefdevol portret van een legendarische artiest. Als je, net als ik, een liefhebber van rockbiografieën bent dan ga je je absoluut prima vermaken met Lemmy van Mick Wall.

Deze recensie verschijn eerder op Lees Magazine van Bol.com

Benieuwd geworden? Bestel het boek (Nederlandstalig, e-book of Engelstalig) dan direct bij Bol.com (MirandaLeest ontvangt dan een kleine commissie)

Recensie: Uitrollen is het nieuwe doorpakken – Japke-d. Bouma

Uitrollen, in je kracht staan, Scrum, borgen, nabrander, product owner, stakeholder, customer journey. Zijn dit woorden en termen die je niet vrijwel dagelijks hoort? Dan werk je waarschijnlijk niet in een kantooromgeving. Want deze jeukwoorden zijn vooral favoriet bij managers, maar ook het gewone kantoorvolk gebruikt deze termen, al dan niet ironisch, regelmatig. Ik betrap mezelf er ook wel eens op. En dat kan natuurlijk niet de bedoeling zijn. Gelukkig is daar nu Uitrollen is het nieuwe doorpakken van Japke-d. Bouma, want niet alleen laat zij zien wat de ergste jeukwoorden op kantoor zijn, maar ook komt ze met alternatieven die wel door de beugel kunnen.

Recensie: Uitrollen is het nieuwe doorpakken - Japke-d Bouma

Deze verzameling columns, eerder verschenen in NRC Handelsblad, zijn pijnlijk herkenbaar. De term ‘We hebben in goed overleg afscheid genomen’ (vooral in combinatie met ‘per direct’) bijvoorbeeld, die heb ik in de jaren dat ik werk al zo vaak voorbij horen komen. Gelukkig was dat dan meestal wel in berichtjes op intranet, niet over mezelf, want in feite betekent dit natuurlijk gewoon dat iemand op straat gezet is.

En hoewel het soms pijnlijk is, al die jeukwoorden, weet Bouma het bijzonder geestig op te schrijven.

Laatst belde iemand van zo’n marketingbureau om te vragen of ik haar ‘invite’ gekregen had of dat ze een ‘reminder’ moest sturen. Ik heb haar baas gebeld en haar laten opnemen in een taalkliniek. Ik hoop dat het nu weer wat beter gaat.

Die Engelse termen nemen inderdaad onderhand de kantoorvloer over. Zelf werk ik al jaren als contentmanager, maar Japke-D. Bouman stelt voor om dat voortaan gewoon ‘iemand die iets doet op kantoor’ te noemen. Lijkt me uitstekend, en het klopt nog ook. Waar ik ook enorm om moest lachen was de column over de term’iets tegen iemand aanhouden’ en hoe vies dat eigenlijk wel niet klinkt, want zoals Bouma in de subtitel zegt ‘Ieuw, liever niet’.

Iets tegen iemand aanhouden

Als je dan al iets tegen me aan moet houden 🙂

Zelf heb ik een hele tijd in mijn telefoon een lijstje met jeukwoorden bijgehouden, woorden en termen die ik regelmatig op mijn werk voorbij hoor komen en waar mijn haren iedere keer weer recht overeind van gaan staan. Veel ervan staan in al in dit boek beschreven, maar voor al die andere termen zijn er achterin Uitrollen is het nieuwe doorpakken nog een paar pagina’s toegevoegd die je kunt vullen met je eigen jeukwoorden. Ik heb zo’n vermoeden dat die pagina’s binnen een mum van tijd gevuld zullen zijn.

Erg geestig boekje, gaat zeker veel herkenning opleveren als je op kantoor werkt. En is natuurlijk ook een ideaal (subtiel) cadeau voor die manager of collega die het niet kan laten om te pas en te onpas jeukwoorden te gebruiken.

Oh, nog een kleine nabrander (een jeukwoord waar ze bij mij op kantoor dol op zijn). Mocht je je toch nog een beetje lol willen hebben met al die vreselijke termen, dan kun je natuurlijk fijn een potje bullshit bingo spelen.

Pak gelijk lekker door en bestel Uitrollen is het nieuwe doorpakken via onderstaande links op Bol.com (MirandaLeest ontvangt dan een kleine commissie)

Gelezen in oktober 2016

Mijn vakantie lijkt al weer heel lang geleden, maar gelukkig kon ik afgelopen maand nog een beetje nagenieten met wat boeken die ik tijdens mijn vakantie kocht. En ook lag er een flinke stapel recensie-exemplaren op me te wachten. Kortom, oktober was een prima leesmaand.

MirandaLeest boekenblog - Gelezenin oktober 2016

Mea Culpa – Clare Mackintosh
Op mijn e-reader gezet voor tijdens mijn vakantie, ik las hem toen ik weer thuis was (maar nog wel vakantie had). Fantastische literaire thriller met een zeer verrassende wending. Zo’n boek waar je in door wilt blijven lezen, hij ging dan ook bijna in één ruk uit.

Your Favorite Band is Killing Me – Steven Hyden
Iedereen kent de discussies wel die je soms hebt met vrienden of, beter nog, onbekenden. Blur of Oasis? Beatles of Stones? Nirvana of Pearl Jam? Michael Jackson of Prince? Wat iemand ook kiest, je weet gelijk wat voor vlees je in de kuip hebt. In zeer vermakelijke essays laat Hyden zien dat, hoe grappig ook, deze rivaliteiten toch vooral door fans en de pers worden gecreeërd en misschien niet altijd zoveel over iemand zeggen. Dat de auteur van mijn leeftijd is, en veel van de besproken muzikanten en bands vooral in onze gezamenlijke puberteit flink populair waren, is zeker een reden waarom ik zo genoot van het boek. Maar dit boek is een aanrader voor iedere muziekliefhebber.
Oh, en mocht je nieuwsgierig zijn: Blur, Nirvana (heel nipt), Beatles, Prince (maar vroeger juist Michael Jackson) 🙂

Het stel van hiernaast – Shari Lapena
Verrassend goed thrillerdebuut, al hadden er een paar ideetjes geschrapt kunnen worden. Maar toch een vlot leesbaar en ijzingwekkend verhaal dat garant staat voor een paar uur leesplezier.
Lees mijn volledige recensie van Het stel van hiernaast van Shari Lapena

Born to Run – Bruce Springsteen
*spoiler alert * Ik vond dit een meer dan briljant boek. Springsteen is een uitmuntend verhalenverteller en in Born to Run is hij openhartig, ontroerend, grappig en dat met net zo’n energie als op het podium. Gewoon aanschaffen dus als je muziekliefhebber bent.
Lees mijn volledige recensie van Born to Run van Bruce Springsteen

MirandaLeest boekenblog - Gelezenin oktober 2016

Uitrollen is het nieuwe doorpakken – Japke-d. Bouman
Wie in een kantooromgeving werkt ontkomt er niet aan, jeukwoorden. Japke-d. Bouma neemt in Uitrollen is het nieuwe doorpakken een heleboel van die woorden onder de loep. Waarom zijn die woorden nou eigenlijk zo irritant en hoe kan het beter. Extreem vermakelijk. Mijn volledige recensie van Uitrollen is het nieuwe doorpakken van Japke-d.Bouman verschijnt later deze week.

De nieuwe erfgenaam – Sophie Hannah (Agatha Christie)
Een mysterie zoals een mysterie bedoeld is. Het was mijn eerste Agatha Christie, maar van Sophie Hannah las ik al een aantal boeken. Toch denk ik dat Sophie Hannah het recept van Agathe Chrstie uitstekend heeft gevolgd, want ik vond het alles wat een ouderwets mysterie zou moeten zijn.
Lees mijn volledige recensie van De nieuwe erfgenaam van Sophie Hannah

To Marry an English Lord – Gail MacColl
Dit boek wordt regelmatig genoemd in mijn favoriete podcast Stuff You Missed in History Class en ook de schrijver van Downton Abbey werd er door geïnspireerd. Dat maakte mij nieuwsgierig. In To Marry an English Lord wordt verteld over de periode, eind achttiende/begin negentiende eeuw, dat veel Amerikaanse rijkeluisdochters hun entree maakten in de Engelse society. Hoewel het non-fictie is, is het enorm onderhoudend geschreven en behandelt het onderwerpen als de huizen, mode, familiebanden en nog veel meer. Bovendien bevat het veel voorbeelden en genoeg sappige details. De ondertitel van het boek, Tales of Wealth and Marriage, Sex and Snobbery vat het boek eigenlijk uitstekend samen. Enige kritiekpuntje is de rommelige opmaak, door de vele kadertjes met extra feitjes en weetjes raak je soms wat afgeleid. Maar verder een zeer vermakelijk boek en een tip voor alle Downton Abbey-liefhebbers.

Scoop! – Iris Houx
Dit boek zag ik bij veel collegabloggers al enthousiast besproken worden, dus toen ik het in de bibliotheek tegenkwam besloot ik het mee te nemen, want ik had wel even zin in een fijn feelgood boek. En dat was het. Een verhaal met flinke humor en vaart. Prima geschikt voor een paar donkere herfstige avondjes.

Zelf een van deze boeken lezen? Via onderstaande links bestel je ze op Bol.com (en ontvang MirandaLeest een kleine commissie)

Recensie: Born to Run – Bruce Springsteen

Hoewel ik dus wellicht een van de eerste was met het boek Born to Run van Bruce Springsteen duurde het tot na mijn vakantie voor ik tijd had om er in te beginnen. Vooral omdat ik er echt even de tijd voor wilde nemen. Omdat ik alleen maar jubelrecensies las waren de verwachtingen hooggespannen. Zou het echt zo’n fantastische autobiografie zijn?

Recensie: Born to Run - Bruce Springsteen

Over Born to Run van Bruce Springsteen
Langverwacht: het openhartige verhaal van The Boss
In 2009 trad Bruce Springsteen met de E Street Band op tijdens de Amerikaanse Super Bowl. Deze ervaring en het gevoel na afoop waren zo uniek, dat Bruce besloot ze op te schrijven. Dat waren de eerste stappen op weg naar deze buitengewoon openhartige autobiografie. De afgelopen zes jaar heeft Springsteen in stilte en vol overgave zijn levensverhaal opgeschreven. De magie die zijn songteksten zo bijzonder maken spatten ook van elke pagina van dit boek af. Met ontwapenende openhartigheid vertelt hij voor het eerst over de persoonlijke problemen die zijn beste werk hebben geïnspireerd en hij laat zien waarom de song Born to Run veel meer over hem vertelt dan tot nu toe werd aangenomen.

Mijn mening over Born to Run van Bruce Springsteen*
BRILJANT! Zo, dat kan er maar vast uit zijn. Die jubelrecensies waren dus volkomen terecht wat mij betreft. Nou zal ik eerlijk zijn, ik ben sowieso fan van Springsteen sinds ik hem een paar jaar geleden (ja, ik was er best laat bij) voor het eerst live zag. Dus 100% objectief ben ik misschien niet. Toch denk ik dat Born to Run ook genieten is voor muziekliefhebbers die minder met Bruce Springsteen hebben.

(Deze recensie is, geheel in stijl met optredens van Springsteen, lekker lang. Dus ga er even goed voor zitten. Of bestel Born to Run gewoon gelijk via een van onderstaande links, ik verzeker je dat er geen spijt van krijgt.)

Geboren verhalenverteller
Genieten dus, deze autobiografie. Dat komt vooral omdat Bruce een uitstekende verhalenverteller is. En zijn eigen verhaal is meer dan interessant. Born to Run is verdeeld in drie delen (of boeken), Growin’ Up (over zijn jeugd en het ontdekken van muziek), Born to Run (over zijn doorbraak en meest succesvolle jaren) en Living Proof (over zijn gezin en de depressies waar hij mee kampt). Vooral de eerste twee delen zijn met net zo’n bevlogenheid geschreven als die je doorgaans van Bruce op het podium ziet. Dat dit er af en toe voor zorgt dat de Caps Lock toets van Bruce een beetje op hol slaat, (om iets te benadrukken mag Bruce graag overgaan op hoofdletters) dat zien we dan maar even door de vingers.

I wanted to BE the Beatles
Zoals hij schrijft over het ontdekken van de muziek, in zijn geval Elvis en The Beatles (hij noemt ze respectievelijk The Big Bang en The Second Coming), het voelt bijna alsof je zelf bij Bruce in de kamer zit. Zo aanstekelijk. En herkenbaar ook, want net als veel muziekliefhebbers was het voor Bruce een tijd lang ook vooral fanataseren over een muziekcarrière. Een van zijn dromen ging als volgt:

The Stones have a gig at Asbury Park’s Convention Hall but Mick Jagger gets sick. It’s a show they’ve got to make, they need a replacement, but who can replace Mick? Suddenly, a young hero rises, a local kid, right out of the audience. He can “front”; he’s got the voice, the look, the moves, no acne, and he plays a hell of a guitar. The band clicks. Keith is smiling and suddenly, the Stones aren’t in such a rush to get Mick out of his sickbed. How does it end? Always the same… the crowd goes wild.

Dat is toch heerlijk om te lezen? Want welke muziekliefhebber heeft er nou niet ooit van gedroomd om uit het publiek gepikt te worden om een gitaarsolo te spelen voor zijn favoriete band? Of om, à la Courtney Cox, tijdens Dancing in the Dark door Bruce op het podium te worden getrokken voor een dansje. Met een jongensachtig enthousiasme laat Springsteen door dit soort verhalen vooral zien hoe de muziek in zijn leven kwam en wat muziek met je kan doen.

We’re outta here
Dat Bruce over een flinke dosis humor beschikt wordt duidelijk als hij een anekdote vertelt waarin hij en bandmaat Steven van Zandt midden jaren tachtig een bezoekje proberen te brengen aan Disneyland. Beiden getooid met een bandana om wordt hen de toegang tot het park geweigerd, want iemand mocht misschien eens denken dat ze bij een bende horen. Nou ja, dat pikken onze rockers natuurlijk niet zomaar. Dus na een pittige woordenwisseling verlaten zij ‘the happiest place on earth’ met de legendarische woorden:

We’re outta here! Screw you, fascist mouse! We’re going to Knott’s Berry Farm

(waar ze overigens ook geweigerd worden)

Geweldig zo’n verhaal. Toch ligt de nadruk vooral op de muziek en de carriére van Bruce. Dat hij bepaalde aspecten van zijn leven maar even kort aanstipt (zijn eerste huwelijk, de periode dat hij de E-street band aan de kant zette) dat geeft Bruce ook ruiterlijk toe. Maar wat hij over deze zaken zegt is wel weer zo eerlijk en raak, dat je Born to Run toch echt wel als een complete autobiografie kan beschouwen.

Ontroerend en openhartig
Boek drie beschrijft een stabieler privé leven voor Bruce en een (tijdelijke) breuk met de E-street band. Bruce wordt volwassen kort gezegd, en daarmee is dit laatste deel ook wat serieuzer van toon, regelmatig ook behoorlijk ontroerend. Vooral wanneer hij met heel veel liefde schrijft over E-street bandleden Danny Federici en Clarence Clemons, die beiden inmiddels zijn overleden. Openhartig is Bruce ook als hij onthult dat hij vooral de laatste jaren regelmatig met flinke depressies kampt. Confronterend voor Bruce, omdat zijn vader, met wie hij altijd een stormachtige relatie heeft gehad, hier ook mee te maken had. En zoals Bruce zegt:

Those whose love we wanted but could not get, we emulate

en

The blues don’t jump right on you. They come creeping

En zo staat Born to Run vol met prachtige uitspraken van Springsteen. Ik bleef mooie passages aanstrepen (en ik doe dat niet vaak).

Vooral de eerste twee ‘boeken’ zijn fantastisch. De bevlogenheid waarmee Bruce schrijft is zo meeslepend, dat je niet anders kan doen dan aan zijn lippen hangen.  Het laatste boek is wat serieuzer van aard, maar staat vol prachtige wijsheden. Springsteen is een uitmuntend verhalenverteller en in Born to Run is hij openhartig, ontroerend, grappig en dat met net zo’n aanstekelijke energie als op het podium. Hij is natuurlijk niet voor niets The Boss.

Of zoals Bruce het zo mooi zegt (en iedereen die wel eens bij een concert van Bruce Springsteen is geweest zal die kracht gevoeld hebben).

Rock ’n roll music, in the end, is a source of religious and mystical power

* Ik las overigens de Engelse versie. Vandaar dus ook dat namen van hoofdstukken, quotes etc in het Engels genoemd worden in deze recensie.

Meer Bruce? In september 2015 plogde ik over een Bruce avond in Paradiso. Die avond werd georganiseerd vanwege het boek Bruce en ik. 29 odes aan Springsteen, waar ik ook een recensie over schreef.